.دعاى آن حضرت است در دور ساختن مكر دشمنان و بازگرداندن قهر ايشان.
اى خداى من،تو مرا هدايت كردى و من به لهو و غفلت روى آوردم.
پندم دادى و من سخت دلى نمودم.نعمتهاى نيكويم دادى و من نافرمانىكردم.آنگاه آنچه مرا از آن منع كرده بودى به من شناسانيدى و منشناختم و آمرزش طلبيدم و تو گناه من بخشيدى .زان سپس من بار ديگربه گناه بازگشتم و تو اغماض كردى.پس حمد باد تو را اى خداوند من .
خود را در واديهاى هلاكت در افكندم و به درههاى تلف در آمدم ودر آن احوال،با سطوت و قهر تو،با عذابها و عقوبتهاى تو روياروىشدم.
بار خدايا،رهتوشه من براى رسيدن به تو،اعتقاد من به يكتايىتوست و دستاويز من اينكه هيچ چيز در خدايى با تو شريك نساختهام وكسى را جز تو به خدايى نگرفتهام و اينك خود در تو گريختهام،زيراخطاكاران را جز تو فرارگاهى نيست و براى پناهندهاى كه بهره خويشتباه كرده است جز تو پناهگاهى نيست.
بار خدايا،چه بسا دشمنى كه شمشير عداوت آخت و بر من تاخت وبراى كشتن من خنجر خويش تيز كرد و با دم برنده آن آهنگ جان مننمود و زهر كشنده به آب من بياميخت و خدنگ جان شكار خويش دركمان نهاد و مرا نشانه گرفت و چون پاسبانان همواره بيدار،ديده از منبر نمىگرفت و در دل داشت كه مرا گزندى سخت رساند و شرنگ كينهخويش به كامم ريزد.آنگاه اى خداوند من،ديدى كه چسان از تحملرنجها ناتوانم و چسان از انتقام كسى كه با منش آهنگ قتال استعاجزم و در ميان آن همه دشمنان چسان تنهايم و دشمن چسان در كميننشسته تا از طريقى كه انديشه مرا بدان راه نيست گرفتار گرداند.
بار خدايا،در چنين حالتى تو به ياريم آغاز كردى و به نيروى خودپشت مرا محكم ساختى و شمشير قهرش را كند نمودى و با آن همهياران كه او را بودند تنهايش گذاشتى و مرا بر او غلبه دادى و آن تير كه بهقصد هلاك من در كمان نهاده بود بر او باز گردانيدى.پس بى آنكه آتشخشمش فرو نشسته باشد يا عطش انتقامش تسكين يافته باشد،هزيمتش دادى و او از سر خشم سر انگشتان خويش مىگزيد ومىگريخت،بىآنكه يارانش وعدههايى را كه داده بودند به جاى آرند.
اى خداوند من،چه بسا دشمن ستمگر كه با مكايد خويش مرابيازرد و دامهاى خود بر سر راه من تعبيه كرد و مرا زير نظر خود گرفت وچونان درندهاى كه در كمين شكار گريخته خود بنشيند در كمين مننشست تا مگر فرصت حملهاش به دست افتد و در همان حال كه باگشاده رويى چاپلوسى مىكرد با نگاه خشم آلودش در من.
مىنگريست.
اى خداوند كه متبارك و متعالى هستى،چون خبث باطنش و قبحنهانش را ديدى،او را در همان گودال كه براى در دام افكندن من كندهبود به سر در انداختى و در عمق گودالش سرنگون ساختى و او پس ازآن همه سركشى،ذليل و سركوفته گرديد و در همان دامى گرفتار آمد كهمرا گرفتار آن مىخواست.اگر نه رحمت تو بود،نزديك بود كه هر چه اورا بر سر آمد مرا بر سر آيد.
اى خداى من،بسا حسود مردى كه بر نعمت من رشك برد و غصه راهگلويش بگرفت و خشم چون استخوانى حلقومش بيازرد و با نيشزبان خود مرا آزار داد و به هر عيب كه در خود داشت مرا تهمت بر نهاد و آبروى مرا آماج تيرهاى بهتان خود ساخت و صفاتى را كه خود بدانموصوف بود بر من بست و به كيد و نيرنگ خويش مرا خشمگينساخت و با حربه مكر خود بر من حمله كرد.
پس اى پروردگار من،تو را ندا دادم و به درگاه تو استغاثه كردم.
اميدم چنان بود كه دعاى مرا به زودى اجابت كنى و نيك مىدانستم كهآن كس كه در سايه امن تو پناه جويد هرگز ستم نبيند و آن كه به پناهگاهنصرت تو در آيد از كس نهراسد.پس تو مرا به قدرت خويش از آسيباو نگه داشتى.
اى خداوند،چه بسيار ابرهاى بلا كه بر سر من خيمه زده بود و توآنها را پراكنده ساختى و چه بسا ابرهاى آبستن از نعمت خود بر سر منفرستادى تا بر من ببارند و چه بسا جويباران رحمت كه براى سيراب كردنمن جارى كردى و چه بسا جامههاى عافيت كه بر تن من پوشيدى و چهبسا چشمان حوادث را كه بر دوختى و چه بسا حجابهاى غم و اندوه كه بهيك سو زدى و حسن ظن مرا صورت حقيقت دادى.چه بسا به جاى فقرو نيازمندى،توانگرى و بىنيازى بخشيدى.چه بسا به سر در افتاده بودمو تو مرا بر پاى داشتى و چه بسا مسكنت و بيچارگى كه به يكبارگى ازميان برداشتى.
بار خدايا،همه اينها انعام و احسان تو بود و حال آنكه من همچنان درنافرمانى تو غوطهور بودم،ولى نه بدكرداريهاى من تو را از احسانخويش بازداشت و نه احسان و تفضل تو مرا از ارتكاب اعمالى كه تو رابه خشم آورد.آرى،تو هر چه كنى كس را ياراى بازخواست تو نيست.
اى خداوند،از تو خواسته شد،عطا كردى.بىدرخواست،دهشآغاز كردى.چون خواستار فضل و احسانت شدند،در بخششسخاوت ورزيدى.زيرا اى مولاى من،جز احسان و تفضل و نيكى وانعام را بر خود پسنديدى و من جز ارتكاب محرمات و تجاوز از حدود تو و غفلت از هشدارهاى تو به جاى نياوردم .پس حمد باد تو را اى خداوندمن،كه تو آن مقتدرى هستى كه مغلوب نمىگردى و بندهات را مهلتمىدهى و در كيفر او شتاب نمىكنى.
بار خدايا،در اينجا كسى ايستاده كه به فراوانى نعمتت اعترافمىكند ولى نعمتهاى تو را با خطا و تقصير خود پاسخ مىگويد.جاىكسى است كه خود به تباهى خود گواهى مىدهد.
اى خداوند من،به تو تقرب مىجويم به مقام رفيع محمد و طريقتدرخشان على و به وسيله آن دو به تو روى مىآورم كه مرا از شر آنچه ازآن به تو پناه آوردهام پناه دهى،كه بر آوردن اين نياز با وجود توانگريتتو را به تنگنا نيفكند و با وجود قدرتت به رنج نيندازد،كه تو بر هر كارىتوانايى.
اى خداوند من،به من ارزانى دار رحمت و دوام توفيق خود را تا آن راچون نردبامى گيرم و به مقام خشنوديت عروج كنم و از عذاب تو ايمنىگزينم.يا ارحم الراحمين.