نيايش سى و پنجم

.دعاى آن حضرت است در مقام رضا هنگامى كه دنياداران را مى‏ديد.

حمد خداوند را رضا به قضاى خداوندى را.شهادت مى‏دهم كه خداى‏يكتا روزيهاى بندگانش را به عدالت تقسيم كرده و با همه بندگانش به‏فضل و احسان رفتار كند.

بار خدايا،درود بفرست بر محمد و خاندان او و مرا به آنچه‏توانگران را عطا كرده‏اى مفتون منماى و آنان را به آنچه مرا نداده‏اى به‏عجب ميفكن،تا مباد بر آفريدگانت رشك برم و تقدير تو حقير شمارم.

بار خدايا،درود بفرست بر محمد و خاندان او و خاطر من به قضاى‏خود شاد دار و آنجا كه تقدير توست سينه من بگشاى و همتى بلند عطاكن و دلم را اطمينانى چنان بخش كه به پايمردى آن اقرار كنم كه قضاى‏تو جز به خير و نيكى روان نگشته است.اى خداوند،سپاس مرا به‏درگاهت بر آنچه مرا نداده‏اى افزون‏تر نماى از سپاس من به درگاهت‏بر آنچه مرا عطا كرده‏اى.

اى خداوند،مرا در امان دار از اينكه به درويشى گمان فرومايگى برم‏يا به توانگرى گمان فضل و شرف.زيرا شريف كسى است كه‏فرمانبردارى تو شرافتش بخشيده باشد و عزيز كسى است كه ازپرستش تو عزت يافته باشد.

پس بر محمد و خاندان او درود بفرست و ما را از خواسته‏اى‏بهره‏مند گردان كه پايان نپذيرد و به عزتى يارى ده كه زوال نگيرد و ما رابه آن ملك ابدى روانه فرماى،كه تو آن خداى يكتايى هستى كه به كس‏نيازت نيست،فرزندى نياورده‏اى و فرزند كس نبوده‏اى و تو را هيچ‏همتا و همسرى نيست.