نيايش سى و چهارم

.دعاى آن حضرت است به هنگام ابتلا و يا به هنگامى كه كسى را به رسوايى گناهى گرفتار مى‏ديد.

اى خداوند،حمد باد تو را كه گناهان را مى‏دانى و مى‏پوشانى.

حمد باد تو را كه بر حال درون ما آگاهى و ما را عافيت عطا مى‏كنى.

اى خداوند،ما همگان در پى عيب و عار بوده‏ايم و حال آنكه تو ما رابر زبانها نيفكنده‏اى،مرتكب گناهان بزرگ شده‏ايم و حال آنكه تورسوايمان نساخته‏اى.در نهان بديها كرده‏ايم و حال آنكه تو كسى را بربديهاى ما راه ننموده‏اى.

بسا كارها كه نهى فرموده‏اى و ما به جاى آورده‏ايم.بسا كارها كه‏فرمان داده‏اى و ما را بر آنها آگاه ساخته‏اى،و ما تجاوز ورزيده‏ايم.

بسا گناهان كه در كسب آن كوشيده‏ايم و بسا خطاها كه مرتكب‏شده‏ايم و تنها تو از آن آگاه بوده‏اى نه نگرندگان و تو از هر كس ديگر به‏افشاى آن تواناتر بوده‏اى.اى خداوند،عافيت تو چونان پرده‏اى برروى چشمانشان فرو افتاد و چون سدى راه گوشهايشان را بگرفت.

اى خداوند،چنان كن كه هر عيب ما كه پوشيده داشته‏اى و هر گناه‏كه نهان كرده‏اى،ما را اندرز دهنده‏اى شود كه از اخلاق بد و ارتكاب‏خطاها بازمان دارد و به سوى توبه‏اى محو كننده گناهان براند و به آن راه‏كه پسند توست بكشاند.

اى خداوند،زمان توبه ما نزديك گردان و به غفلت گرفتارمان مساز،كه ما به تو مى‏گراييم و از گناهان توبه مى‏كنيم.

بار خدايا،درود بفرست بر آن برگزيدگان از ميان آفريدگانت:

محمد و عترت او،آن پاكان و گزيدگان،و چنان كه خود فرمان داده‏اى مارا نيوشنده سخن ايشان و فرمانبردار حكم ايشان قرار ده.