نيايش هجدهم

.دعاى آن حضرت است به هنگامى كه چيزى كه از آن بيمناك بود از او دور مى‏شد يا نيازى كه داشت روا مى‏گرديد.

اى خداوند،حمد باد تو را بر آن حسن تقدير كه نصيب من ساخته‏اى‏ و آن بلاها كه از من بگردانيده‏اى.چنان مباد كه اين تندرستى كه اكنون‏ مرا ارزانى داشته‏اى،همه بهره من از رحمت تو باشد،تا آنچه دوست‏ مى‏داشته‏ام سبب شوربختى من شود و ديگرى،از آنچه من ناخوش‏ مى‏داشته‏ام به سعادت رسد.

اى خداوند،اگر اين تندرستى كه مرا نصيب كرده‏اى و من شب و روزم را در آن به سر مى‏آورم نشانه بلايى باشد بر دوام يا وبالى پايدار، پس آنچه را كه واپس داشته‏اى پيش افكن و آنچه را كه پيش افكنده‏اى‏ واپس دار.زيرا چيزى كه به فنا انجامد بس ناچيز است هر چند فراوان‏ بود،و چيزى كه به بقا انجامد بسيارى است هر چند اندك نمايد.و بر محمد و خاندانش درود بفرست.